من درخت

من را به روی ثانیه ها تاب داده اند            شاید روم به سوی آسمانهای دور

جایی که برای هر لحظه عبور               پرسند چه کردی ، چه بود آن حضور

دیری نپاید مرا بی خبر ببرند             بی آن که ببینم لحظه ظهور             

من را به جرم جنایت می برند               شاید که او آید و شوم مسرور                     

آبی تر از شکفتن روح حقایقی               چون شرح سوختن شمعی برای نور

قلبم برای تازه شدن تنگ گشته است             بنشست در ساحل عبور ، پرغرور

این من درخت عمری برای تیشه و تبر دسته شد     اما همین تبر مرا روانه کرد سوی گور

گفتند که دیوانه گشتست این امیر             شاید ندانستند که کیستم ، مردی به دنبال نور